شده است ، در روايتهائى كه از پيامبر اكرم و أئمهء معصومين عليهم الصلاة و السلام با اسناد معتبر رسيده است ، عظمت و ضرورت نماز و حقيقت و لوازم و نتائج آن بيش از ديگر موضوعات اسلامى بيان شده است . در يكى از آيات شريفه چنين آمده است . * ( وَأَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ ) * [ العنكبوت آيه 45 ] ( و نماز را برپا دار ، زيرا نماز از زشتى و پليدى جلوگيرى مىنمايد . ) و در آيهء ديگر آمده است : * ( إِنَّنِي أَنَا الله لا ) * ( 1 ) مضامين اذكار و اشارات افعالى كه در حال نماز انجام مىگيرد ، نه تنها ما را در عالم معنى و ملكوت به سير و حركت و اميدارد ، بلكه با متوجه ساختن ما به ربوبيت و رحمانيت و رحيميت خداوند سبحان و مالكيت مطلق ، ( مخصوصا سرنوشت نهائى در يوم الدين ) و معبوديت و مستعان بودن و هادى و منعم و عظيم و اعلا بودن آن ذات اقدس را و هم جهان هستى را براى ما تفسير مىنمايد و هم خود ما را و آن گاه ما انسانها و جهان هستى را كه به جهت وابستگى به خدا موجودى معنىدار مىشويم ، متوجه به خدا مىسازد . اين دريافتهاى و الا امواجى متنوع است كه از جان الهى ما سر مىكشند و راهى بارگاه خداوندى مىگردند . آرى نماز است كه ما را با درك الهى بودن ارتباطات چهارگانه [ ارتباط ما با خدا ، ارتباط ما با خويشتن ، ارتباط ما با جهان هستى و ارتباط ما با انسانها ] ، در جريان ذكر الهى قرار مىدهد . انسانى كه چنين نمازى را انجام بدهد ، هرگز پيرامون فحشاء و منكر نمىگردد . آيا مىتوان تصور نمود كه انسان پس از پيدا كردن نشانى

--> ( 1 ) . طه آيهء 14 .